ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​សេចក្ដី​រលត់​នៃ​ទុក្ខ​នេះ​ ​ហៅថា​ ​អរិយសច្ច​។​ ​គឺ​សភាវៈ​នឿយណាយ​ ​និង​ការ​រលត់​ ​ដោយ​មិន​មាន​សេសសល់​ ​ជាស​ភាវៈ​លះបង់​ ​គ្រវែងចោល​ ​ជម្រុះ​ចោល​ ​មិន​មាន​អាល័យ​ ​ចំពោះ​តណ្ហា​នោះ​។​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​បដិបទា​ ​ជា​ដំណើរ​ទៅកាន់​ទី​រំលត់ទុក្ខ​នេះ​ ​ហៅថា​ ​អរិយសច្ច​។