ការកាន់យកនូវវត្ថុ ដែលគេមិនបានឱ្យដោយកាយ ឬ ដោយវាចា ឈ្មោះថា អទិន្នាទាន គឺ កាន់យកដោយថេយ្យចេតនា (ចេតនាលួច) ។
អាការៈមាន ៥ យ៉ាងគឺ ៖
១-ដោយមូល
– មានលោភៈ និង មោហៈ ជាមូលព្រោះលួចដើម្បីបានមកជារបស់ខ្លួន។
– មានទោសៈ និង មោហៈ ជាមូលព្រោះលួចមិនដើម្បីបានមកជារបស់ខ្លួនទេ តែប្រាថ្នាចង់ឱ្យម្ចាស់ទ្រព្យ ខូចខាតទ្រព្យរបស់ ។ កម្មបថទី ២ នេះ
មានមូលសរុប ៣ គឺ លោភៈ ទោសៈ មោហៈ។
២- ដោយកម្ម ជាកាយកម្ម
៣- ដោយទ្វារ ប្រព្រឹត្តទៅបានទ្វារពីរ គឺ កាយទ្វារ ១ និង វចីទ្វារ១។
៤- ដោយសាវជ្ជៈ លួចវត្ថុល្អ មានតម្លៃច្រើន មានទោសធ្ងន់ លួចវត្ថុអន់មានតម្លៃតិចមានទោសស្រាល ។ លួចវត្ថុដែលម្ចាស់របស់មានគុណច្រើនឬមានសីល មានទោសធ្ងន់ ។ លួចវត្ថុដែលម្ចាស់របស់មានគុណតិចឬមិនមានសីល មានទោសស្រាល ។ លួចវត្ថុធំ មានទោសធ្ងន់ លួចវត្ថុតូចមានទោសស្រាល។ បើវត្ថុ និង គុណនៃម្ចាស់វត្ថុស្មើគ្នា កិលេស និង ការព្យាយាមក្នុងការលួចខ្លាំង មានទោសធ្ងន់ កិលេស និង ការព្យាយាមក្នុងការលួចខ្សោយ មានទោសស្រាល ។
៥. ដោយអង្គ មានអង្គ ៥ គឺ ៖
១. បរបរិគ្គហិតំ ទ្រព្យដែលម្ចាស់គេហួងហែងរក្សា
២. បរបរិគ្គហិតសញ្ញិតា សេចក្ដីដឹងថាទ្រព្យនោះ មានម្ចាស់ហួងហែង-រក្សា ។
៣. ថេយ្យចិត្តំ គិតនឹងលួច
៤. ឧបក្កមោ ព្យាយាមនឹងលួច
៥. តេន ហរណំ លួចបានដោយព្យាយាមនោះ ។
សិក្ខាបទនេះមានប្រយោគ ១៣ គឺ ៖
១. អាទិយន លួចដោយចោទប្រកាន់យក។
២. អវហរណ លួចដោយឆបោកយកទ្រព្យបញ្ញើ។
៣. ធុរនិក្ខេប លួចដោយការដាក់ចុះធុរៈ។
៤. ហរណ លួចដោយការនាំទៅ។
៥. អាណត្តិកៈ លួចដោយបង្គាប់បញ្ជាពីអ្នកដទៃ។
៦. សាហត្ថិកៈ លួចដោយដៃខ្លួនឯង។
៧. និស្សគ្គិយ លួចដោយការគ្រវែង ឬ បោះចោល។
៨. សំវិធាវហារ លួចដោយការបបួលគ្នា។
៩. សង្កេត និម្មិត្តកម្ម លួចដោយការកំណត់ពេលវេលាឬ ធ្វើនិមិត្តប្រាប់ ។
១០.ថេយ្យាវហារ ការលួចដូចជាចោរ។
១១. បសយ្ហាវហារ លួចដោយការគំរាម កំហែងដណ្ដើម ឬ ប្លន់ជាដើម។
១២. បដិច្ឆន្នាវហារ លួចដោយការបិទបាំងទុក។
១៣. កុសាវហារ លួចដោយការប្ដូរស្លាក។
វត្ដមណីរតនារាម 